TOS is voor mij …

Dat ik de woorden niet kan vinden.

ESM is dat ik eigenlijk, als ik vertel, vertel ik een verhaaltje, niet een.. dat is echt moeilijk dat ik dat echt doe maar…Ik vertel een soort van toneelstukje vertel ik, en niet de hoofdlijnen ervan. Ik vertel ook vaak de omgeving erbij. En als ik heel erg over iets enthousiast wil vertellen, moet ik te snel en dan gaat alles door elkaar. En dan als iemand dan commentaar op heb, word ik boos. Voor mij is het logisch, maar anderen niet.

Dat mensen niet begrijpen dat merk ik wel wat. We zijn dan op vakantie geweest en dan vertel ik wat, en dan is het soort van grapje, nou dan snappen ze.. dan lachen ze niet, en dan.. een vriend van mij vertelt eigenlijk precies hetzelfde, alleen op een andere manier, en dan lachen ze zich dood.

Ik heb best wel soms met dingen ook wel dat ik niet goed kan onthouden.

Bij lange verhalen, dan kan ik het moeilijk verstaan.

Toen ik naar een speciale school ging, zeiden ze dat ik communicatiestoornissen had. ESM weet ik pas een jaar ofzo. Mijn vader vertelde dat ik toen ik klein was tegen een helm een ‘brommerhoed’ zei. Toen hadden ze iets van ‘ja, ze weet het woord niet, ze weet wel wat bedoelt, het is wel brommerhoed, in plaats van helm. Ja, dus waarvoor het dient is wel duidelijk, maar het goed uit te drukken…

Het is met die informatie enzo in mijn hoofd zetten, dat ik
dan niet te veel moet doen. Dat ik dan gewoon via een vast programma moet doen.

Als andere mensen zeg maar moeilijke woorden gebruik, dan vraag ik zo van: ‘wat is dat?’ ‘Ik weet geen moeilijk woord, wil je alsjeblief geen moeilijk woord gebruiken? Of als ze snel praten, zeg ik: ‘wil je beetje rustig praten?’ Ja, dan zeg ik wel even dat.

Soms een paar woorden, die weet ik wel, het kan het..   moeilijk.. ik ken het woord wel, maar het uitspreken, dat is te moeilijk voor mij gewoon. Dan haakt het gewoon. En dan vraag ik weer om hulp en dan leggen ze het woord uit, en dan: ‘o, ja, zo.’ Gewoon telkens door zo.

Als er meer mensen zitten te praten tegen mekaar dan kan ik niet degene die tegen mij praat, zeg maar, eigenlijk volgen ook al zit ie naast me.

Ik krijg taal wel binnen, maar ik krijg niet echt verwerkt om naar buiten te komen.

Ik merk zelf wel dat het langer duurt voordat ik een antwoord kan geven. Ik moet alles nadenken voor ik het zeg.

ESM is dat sommige mensen mij niet echt begrijpen. Dan moet ik alles twee keer uitleggen. Omdat ze me dan niet zo goed kunnen verstaan.

Mijn vader heeft me altijd geholpen, maar op een bepaalde leeftijd had ik zoiets van: ‘ja, maar ik wil niet steeds mijn vader er meer bij roepen.’ En mijn vader is altijd heel voorzichtig te werk gegaan, van niet het zo benoemen. Maar gewoon: ‘dit ben jij gewoon – jij hebt hier last van’. Maar niet het echt benoemen van: ‘ja, dat komt door je ESM’. Maar laatst was het pas echt duidelijk van: ‘o, ik heb dus echt ESM. En toen kwam ik ook met steeds meer mensen in aanraking die het hadden. Nou, toen vond ik het uiteindelijk nog wel eng om ook mensen te ontmoeten die het ook hebben. Maar ik ben op zich nu blij dat ik wel mensen heb ontmoet die ESM hebben.